เข้มแข็งไม่มากพอ

ในวันที่ความอยากเอาชนะ ไม่สามารถต้านทานความรู้สึกเบื่อ เหงา อึดอัดได้ ... ก็คราวนี้,, ยอมรับเลยว่าอ่อนแอมาก แทบอยากจะยอมแพ้และทิ้งไปเลย

เพราะแค่ดำรงชีวิตอยู่ด้วยความขี้คลาด หาตัวเองไม่เจอแบบนี้ก็แย่พอแล้ว แล้วมาเจอสิ่งที่ทำให้เป็นตัวของตัวเองได้ไม่เต็มที่ เพราะเป็นคนแบบนี้ สนใจแต่สิ่งที่อยากจะสน แค่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนนั่นก็ไม่เป็นปัญหาอะไรแล้ว,, แต่นี่... มาเจออะไรที่มันเรียกร้องแบบนี้ และอยู่ในสภาวะที่ไม่สามารถทำอะไรได้ คนเดียวที่เทิดทูญมากมาย ... ไม่อยากให้เสียใจ ไม่อยากให้ถูกต่อว่า หรือพูดถึงในทางที่ไม่ดี ไม่อยากเป็นคนไม่ดีให้เห็น อยากที่จะเป็นคนที่ทำให้รู้สึกว่าน่าภูมิใจ อยากจะมอบความรักให้สมกับที่ให้มา ที่มากมายเท่าไหร่ ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ไม่อาจให้ได้เทียมเท่า

ไม่อยากอ่อนแอให้เห็น ไม่อยากให้ไม่สบายใจ



แต่มัน ... เหมือนจะไม่ไหวแล้ว



อึดอัด



อึดอัดมากจริงๆ




ในแต่ละวัน ก็เอาแต่คิดว่า ฉันต้องวางตัวยังไงนะ ต้องทำแบบไหนกัน ถึงจะทำให้คนอื่นพอใจ ... แล้วยิ่งเป็นคนที่คิดต่างมุมมองจากคนอื่นแบบนี้ ก็ทำให้ตัวเองลำบากมาก
ในขณะที่เรามองว่ามันดีแล้ว แต่คนอื่นบอกว่าไม่ สิ่งที่เราเลือกแสดงออกมันกลายดูเป็นไม่ดีไป การกระทำอีกทางเลือกที่เราตัดทิ้ง ที่เรามองในมุมของเราว่าอีกอย่างดีกว่า คนอื่นกลับมองว่าแบบนั้นมันดีกว่า  ....  จะเอายังไงกันนะ? ต้องให้มาเดาใจแบบนั้น ไม่ชอบเลย อึดอัดสุดๆ ตอนนี้กลายเป็นว่า ... เกลียด ทำให้เกลียดการที่ต้องมานั่งนึกนั่งคิดสุดๆ กลายเป็นโรคจิตอีกอย่างที่เพิ่มขึ้นมาจนได้





อ่อนแอจริงๆ







พรุ่งนี้มันจะหายรึเปล่านะ ไอ่อาการที่อยู่ๆ มองไปรอบตัว แล้วก็นอยแบบนี้ ... และถึงจะหาย แล้วเมื่อไหร่ที่มันจะเกิดขึ้นมาอีก? วันไหนถึงจะถึงที่สุด หรือเพราะมันสุด ณ จุดหนึ่งแล้ว ถึงได้เป็นแบบนี้กัน??
ในชีวิต ยังมีเรื่องราวอีกมาก ที่ต้องก้าวข้ามผ่านไปให้ได้ ไม่รู้หรอกนะว่าวันนี้ เราเดินมาถึงขนาดไหนแล้ว ยังไม่ถึงครึ่งทาง ครึ่งทาง หรือ ... เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว?
จุดจบของความรู้สึกหนึ่งๆมันหยุดอยู่ที่ตรงไหนกันนะ?