보고싶다 ... เมื่อความคิดถึงมันจุกอก

아무리 기다려도 난 못가 바보처럼 울고 있는 너의 곁에
상처만 주는 나를 왜 모르고 기다리니 떠나가란 말야

보고싶다 보고싶다 이런 내가 미워질만큼
울고 싶다 네게 무릎 꿇고 모두 없던 일이 될 수 있다면

미칠듯 사랑했던 기억이 추억들이 너를 찾고 있지만
더이상 사랑이란 변명에 너를 가둘 수 없어

이러면 안되지만 죽을만큼 보고 싶다


보고싶다 보고 싶다 이런 내가 미워질만큼
믿고 싶다 옳은 길이라고 너를 위해 떠나야만 한다고

미칠듯 사랑했던 기억이 추억들이 너를 찾고 있지만
더 이상 사랑이란 변명에 너를 가둘수 없어

이러면 안되지만 죽을만큼 보고 싶다

죽을 만큼 잊고 싶다


วันนี้จู่ๆก็เป็นอะไรไม่รู้ล่ะ ตั้งแต่เช้าเลย ... เปิดเพลงฟังไม่ได้เลย มันกระตุ้นต่อมความคิดถึงอย่างสุดๆไปเลย,, ทำไมถึงรู้สึกเหงาได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้ซินะ อยากเจอ อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียง ... เท่าไหร่ก็ไม่พอ แม้จะคอยบอกตัวเองอยู่เสมอว่า "ได้แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ" ทั้งๆที่ลึกๆ กลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ... มันโลภมากขึ้นไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ


นี่มันไม่ใช่ ... สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่ รู้สึกอยากหนีจากตรงนี้ในทุกๆวัน ไม่ว่าจะตอนตื่นนอน ระหว่างวัน หรือแม้กระทั่งเวลาที่จะข่มตาหลับ ก็มักจะคิดเสมอว่า "นี่ฉันทำอะไรอยู่ ฉันมาอยู่ทำไมที่นี่ นี่มันใช่ฉันหรอ ทำไมฉันถึงไม่มีความสุขกับที่ตรงนี้ล่ะ" ... เอาแต่ถามตัวเองอยู่อย่างนี้ แต่ก็เท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรให้มันดีไปกว่านี้ ยังคงลังเล ไม่ไปไหน ไม่อยากทิ้งคนที่รู้สึกดีด้วย คิดแต่ว่า ถ้าฉันจะไป เขาจะต้องไม่ลำบาก ... แบบนี้มันดีแล้วใช่มั้ย?

เมื่อไหร่จะหลุดพ้นกันนะ อยากมีความสุขกับสิ่งที่ใช่ สิ่งที่เป็นตัวเรา .... ไม่นานหรอกนะ ไม่นานหรอก อีกไม่กี่เดือน อดทนเอาไว้นะ ....



รอคอยหน่อยนะคะ ... แล้วฉันจะไปตามทางที่ฉันคิดว่าใช่สำหรับตัวเอง แม้จะไม่ทั้งหมด แต่ก็จะให้ถึงที่สุด ฉันจะต้องไขว่คว้ามันมาให้ได้ ฉันจะต้องทำได้ ... 

ได้โปรด ... รอฉันด้วยนะคะ ^^

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

เวิ่นเว้อออกทะเลอีกแล้ววววว กำลังเข้าโหมดคิดถึง แล้วก็ไปไกลเลย

ฮ่อยยยย ทำไงดี จะร้องไห้เพราะความคิดถึงเสียให้ได้

อดทนไว้นะ ปรว อดทนเอาไว้!!!!!