10 hours

เมื่อวานเข้าไปในสนาม เจอโพสแม่หมูเกี่ยวกับเรื่องที่พี่คนนึงจะรับปริญญา ว่าแต่ละคนก็ใกล้จบ บางคนก็ทำงาน แล้วก็บอกว่า รู้สึกดี ^_____^ ฮ่าๆ แม่หมูเนี่ยน้า~

แต่มีอยู่ประโยคนึงที่ทำให้กิ๊บรู้สึกอยากพิมพ์อะไรต่อคือประโยคนี้

"เวลามันผ่านไปเร็วเหลือเกิน ..."


วันนี้กิ๊บก็นึกเรื่องเวลาเหมือนกันนะ (จริงๆน่าจะเรียกว่านึกทุกวันซะมากกว่า) กิ๊บก็แบบ...ด้วยความที่จะแซว ปลอบใจ หรืออะไรก็ไม่รู้ มันก็เลยพิมพ์ได้ความนี้มา

"แม่หมูอ่ะ อย่าพูดเหมือนตัวเองอายุมากขนาดนั้นแล้วซิคะ
แต่เวลา...มันหายไปเร็วจริงๆ พักๆ ก็หมดไปแล้ว วันนึงยังทำอะไรได้ไม่เท่าไหร่ ก็จะหมดไปอีกแล้ว
วันนี้ยังคิดอยู่เลยนะคะ ว่าถ้าในวันวันนึงมีเพิ่มอีกซัก 10 ชม. มันจะยังพออยู่มั้ยนะ
ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งรู้สึกอ่ะ ว่ามนุษย์ชีวิตยุ่งยากเกินไป ทำไมต้องทำอะไรให้มันมากมาย"


พิมพ์ไปรู้สึกเหมือนตัวจะเริ่มดราม่า ก็เลยรีบหยุดซะ ไม่อยากให้มันออกไปมากกว่านี้ วันรุ่งขึ้นแม่หมูเข้ามาเห็นปรโยคนั้นละก็ขำกิ๊บ

"555+

ยัยเพนกวินน้อยเอ้ยยยยย...

ใครกันแน่ที่คิดมาก ถ้าจะให้ตอบที่พิมพ์มาล่ะก็

อยากจะบอกว่า มีเวลาเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอกลูก

มันอยู่ที่เราว่าจะจัดการกับชีวิตตัวเองยังไงมากกว่า ชีวิตหนูยังแค่เพิ่งกำลัง "จะ" เริ่มต้น

ชีิวิตจริง ๆ มันหลังจากที่หนูเรียนจบตังหาก ยังมีอะไรอีกมากมายที่จะต้องเจอ จะต้องพบกับความสุขและความทุกข์อีกมากมาย

เพราะงั้นตอนนี้หนูอย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลย แค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอแล้ว ...

อย่างน้อยที่สุด เราก็จะไม่ต้องมานั่งเสียใจในยามที่เรามองย้อนกลับไปในอดีต เพราะเรา "พยายาม" อย่างเต็มที่แล้ว

ยิ้มไว้ลูก... ยามใดที่เหนื่อย ที่ท้อ ที่ขี้เกียจอ่านหนังสือ เบื่อสิ่งรอบด้าน ซ้ำซากกับสิ่งที่ทำ

จงคิดว่า เราทำหน้าที่ของเราในวันนี้ให้ดีที่สุด เท่าที่เราทำได้แล้ว... แล้วเราจะไม่เสียใจกับผลที่ออกมา...

จุ๊บๆๆ "


แม่หมูดราม่ากว่าจริงๆนั่นล่ะค่ะ T^T ไม่รู้ดิมันก็จริงนะที่แม่หมูบอกมาแบบนั้น แต่ทำไมรู้สึกได้ว่าเราไม่มีความพยายาม เพราะเราทำไม่ได้ดีที่สุด เราปล่อยเวลาให้ผ่านไปเหมือนจะว่างเปล่าเลย (--") อาจเป็นเพราะกิ๊บไม่เข้าใจในอะไรบางอย่างที่แม่หมูบอก หรือกิ๊บไม่เข้าใจในชีวิตจริงๆ ทำไมตัวเองถึงได้โง่แบบนี้กันนะ เฮ้อ~


.

.

.


แทบทุกครั้งเลยก็ว่าได้นะ ที่อยากจะพิมพ์อะไรให้มันยาวๆ แต่ไปๆมาๆ ก็ตัดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ให้มันเหลือสั้นลงนิดเดียวทุกที เพราะคิดว่าตัวเองสื่อสารอะไรได้ไม่ดีพอ พิมพ์ไปก็จะยุ่งยาก วกไป วนมา จะมีใคร(อยาก)อ่านบ้างรึเปล่าก็ไม่เป็นไร แต่กลัวใครที่มาเจอเค้าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เราจะสื่อสารออกไป

บางทีก็รู้สึกหัวสมองว่างเปล่าคิดพิมพ์อะไรไม่ออก

บางทีก็มีประเด็นที่ขัดแย่งในตัวมันเอง ที่พิมพ์ออกมาเป็นประโยคได้ยากและยากจะเข้าใจตีกันในหัวยุ่งเหยิงไปหมด

บางทีก็ลำดับเรื่องราวไม่ได้วกวนไปมา ทามไลน์ผิดเพี้ยนไปหมด

และอีกมากมายหลากหลายประการ...(เห็นมะ ตัดจบอีกละ = =)



กมฮปรว